وقتی توربوشارژر در خودرو درگیر نیست، به این معنی نیست که موتور به طور طبیعی تنفس می کند. توربوشارژر به طور معمول به سیستم ورودی موتور متصل است و وظیفه اصلی آن افزایش حجم هوای فشرده وارد شده به موتور است و در نتیجه راندمان و توان خروجی را افزایش می دهد.
هنگامی که توربوشارژر درگیر نباشد، یعنی در حالت بیکار است، سیستم ورودی هوا را از طریق مسیرهای جایگزین به موتور می رساند. این ممکن است از طریق استفاده از یک کنترل کننده سوپاپ یا یک سوئیچ سوپاپ به دست آید. در غیاب درگیری توربوشارژر، موتور برای کشیدن هوا به داخل محفظه احتراق به فشار منفی خود متکی است.
تنفس طبیعی به استفاده موتور از حرکت گازها برای افزایش جریان هوای ورودی اشاره دارد. در انواع خاصی از موتورها، فشار منفی تولید شده از پالس های اگزوز در لوله اگزوز می تواند به هل دادن هوای تازه به داخل محفظه احتراق کمک کند. با این حال، این فرآیند مکش طبیعی به توربوشارژر متکی نیست و نوع خاصی از روش مکش است.
توربوشارژ و تنفس طبیعی دو روش مجزای ورودی موتور هستند. توربوشارژ با افزایش فشار ورودی، عملکرد موتور را افزایش میدهد، در حالی که تنفس طبیعی به عملکرد موتور برای ایجاد فشار منفی برای ورودی هوا وابسته است. این دو فناوری از نظر توان خروجی، راندمان سوخت و نیاز روغن متفاوت هستند.
از نظر مشخصات توان خروجی، یک موتور تنفس طبیعی دارای قدرت تحویل نرمی است. در محدوده RPM پایین، رشد گشتاور آن متوسط است، معمولاً حدود 30 تا 40 نیوتن متر. در مقایسه، یک موتور توربوشارژ رشد گشتاور تقریباً 70 نیوتن متر را در همان محدوده دور بر دقیقه نشان میدهد که منجر به شتاب قویتر میشود، اما ممکن است یک موج ناگهانی نیز ایجاد کند.
در مورد بهره وری سوخت، موتورهای توربوشارژر نسبت به موتورهای تنفس طبیعی مصرف سوخت بیشتری دارند. برای مثال، در مقایسه با یک موتور 2.{2}}لیتری تنفس طبیعی، موتور توربوشارژر 1.4TSI فولکس واگن به سطح قدرت مشابهی دست می یابد و در عین حال مصرف سوخت بیشتری دارد.
در مورد نیاز روغن، موتورهای تنفس طبیعی می توانند از روغن نیمه سنتتیک یا تمام مصنوعی استفاده کنند، در حالی که موتورهای توربوشارژ باید از روغن مصنوعی کامل با مقاومت در برابر سایش بهتر و مقاومت در برابر دمای بالا استفاده کنند. برای اطمینان از سالم ماندن توربوشارژر، استفاده از روغن تمام مصنوعی ضروری است.
