داشتن لاستیک های جلو کوچکتر و لاستیک های عقب بزرگتر می تواند بر ثبات رانندگی تأثیر منفی بگذارد. ممکن است به مشکلاتی مانند لرزش فرمان، تاخیر در واکنش ترمزگیری و حتی خطر واژگونی خودرو منجر شود. بنابراین، توصیه می شود که صاحبان وسایل نقلیه از این پیکربندی تایر خودداری کنند، زیرا خطرات قابل توجهی دارد. واژگونی می تواند عواقب شدیدی داشته باشد.
به طور کلی، بهتر است سایز تایرهایی را انتخاب کنید که در محدوده مشخص شده توسط سازنده خودرو قرار می گیرند. لاستیک های بزرگ می تواند منجر به سواری ناخوشایند و افزایش ناهمواری خودرو شود. از سوی دیگر، لاستیک های کم اندازه می توانند به رینگ ها و چرخ های خودرو آسیب برسانند، توان خروجی را کاهش دهند و مصرف سوخت را افزایش دهند.
در حال حاضر بسیاری از خودروهای اسپرت و خودروهای دیفرانسیل جلو از طرحی استفاده می کنند که لاستیک های جلو کوچکتر از لاستیک های عقب هستند. این پیکربندی برای بهبود عملکرد هندلینگ در نظر گرفته شده است. اگر خودرویی در ابتدا با این نوع تایر طراحی شده است، توصیه میشود هنگام تعویض لاستیکها، اندازههای اصلی خود را حفظ کنید.
به طور معمول، اندازه های مختلف تایرهای جلو و عقب در خودروهای دیفرانسیل عقب نیز یافت می شود. این به این دلیل است که خودروهای دیفرانسیل عقب اغلب قدرت بیشتری دارند و به پایداری بهتری نیاز دارند، بنابراین لاستیک های عقب معمولا پهن تر از لاستیک های جلو هستند. لاستیک های عقب وظیفه رانندگی خودرو را بر عهده دارند، بنابراین طراحی عریض تر به ایجاد کشش بهتر و جلوگیری از سر خوردن در هنگام شتاب گیری کمک می کند. علاوه بر این، لاستیکهای عقب پهنتر، سطح تماس بیشتری با جاده ایجاد میکنند و هندلینگ را در هنگام پیچها بهبود میبخشند.
لاستیک های جلو باریک تر طراحی شده اند زیرا فرمان را کنترل می کنند. برای حفظ کنترل خوب خودرو، لاستیک های جلو نیازی به پهن بودن بیش از حد ندارند. در غیر این صورت، فرمان بیش از حد سنگین می شود و فرمان را دشوارتر می کند.
