کیسه های هوا تحت شرایط خاصی فعال می شوند که برای محافظت از سرنشینان در هنگام برخورد طراحی شده اند. شرایط کلیدی تحریک عبارتند از:
شدت تاثیر:کیسه‌های هوا معمولاً در برخوردهای متوسط تا شدید از جلو یا نزدیک{0}}از جلو باز می‌شوند. حسگرهای آنبورد کاهش سرعت ناگهانی مطابق با تصادف را تشخیص می‌دهند، که معمولاً معادل برخورد با یک مانع جامد در حدود 12 تا 18 مایل در ساعت (20 تا 30 کیلومتر در ساعت) یا بیشتر است.
جهت برخورد:
ایربگ های جلودر هنگام برخورد از جلو یا کمی خارج از مرکز{0}}.
ایربگ های جانبیدر برخوردهای جانبی{0}}برخورد می شوند.
ایربگ های پرده ایممکن است در هنگام برخوردهای جانبی یا واژگونی مستقر شوند.
کیسه هوای زانومانند کیسه هوای جلو برای محافظت از اندام تحتانی فعال شود.
ورودی سنسور:شتاب‌سنج‌ها، ژیروسکوپ‌ها و حسگرهای ضربه که در سرتاسر خودرو قرار دارند، دائماً سرعت و حرکت را کنترل می‌کنند. اگر آنها کاهش سریع یا نیروی غیرعادی را تشخیص دهند، به واحد کنترل کیسه هوا (ACU) سیگنال می دهند تا کیسه های هوا را باز کند.
استفاده از کمربند ایمنی:در بسیاری از سیستم ها، کیسه های هوا به گونه ای طراحی شده اند که با کمربند ایمنی کار کنند. اگر کمربند ایمنی بسته نشده باشد، برخی از سیستم ها ممکن است نیروی استقرار را تنظیم کنند یا حتی استقرار را متوقف کنند.
تشخیص سرنشین:وسایل نقلیه مدرن ممکن است از حسگرهای وزن برای تعیین اینکه آیا صندلی اشغال شده است (به ویژه برای کیسه هوای سرنشینان) استفاده کنند و در صورت تشخیص کودک یا جسم سبک وزن، باز شدن کیسه هوا را متوقف کنند.
