مخازن سوخت فلزی و پلاستیکی هر دو مزایا و معایب خود را دارند و انتخاب بهتر به کاربرد و اولویت های خاص مانند هزینه، دوام و ایمنی بستگی دارد.

مخزن سوخت فلزی (معمولاً فولادی یا آلومینیومی)
مزایا:
ماندگاری:قوی و مقاوم تر در برابر سوراخ شدن در شرایط خاص.
مقاومت در برابر حرارت:می تواند دماهای بالاتر را بدون تغییر شکل تحمل کند.
نفوذپذیری کمتر:به طور کلی در جلوگیری از خروج بخار سوخت بهتر است.
معایب:
خطر خوردگی:مستعد زنگ زدگی در طول زمان، به خصوص با سوخت ضعیف یا رطوبت داخل.
سنگین تر:وزن بیشتری به خودرو اضافه می کند که می تواند بر راندمان سوخت تاثیر بگذارد.
شکل دادن گران تر است:ساخت اشکال پیچیده سخت تر و پرهزینه تر است.
مخزن سوخت پلاستیکی (معمولاً پلی اتیلن با چگالی بالا - HDPE)
مزایا:
سبک وزن:وزن کلی خودرو را کاهش می دهد و مصرف سوخت را بهبود می بخشد.
مقاوم در برابر خوردگی:-با بیشتر سوخت ها زنگ نمی زند یا تجزیه نمی شود.
طراحی انعطاف پذیر:قالب گیری به اشکال پیچیده برای جا دادن فضاهای محدود آسان تر است.
معایب:
مقاومت در برابر سوراخ شدن کمتر:بیشتر مستعد آسیب در موقعیتهای-تأثیر زیاد است.
نفوذپذیری:ممکن است در طول زمان حداقل تراوش بخار را امکان پذیر کند (اگرچه مخازن مدرن دارای لایه های مانعی برای کاهش آن هستند).
حساسیت به حرارت:می تواند تحت گرمای شدید تغییر شکل دهد، اگرچه در استفاده معمولی نادر است.
نتیجه گیری:
برایوسایل نقلیه مسافربری مدرن, مخازن سوخت پلاستیکیبه طور کلی به دلیل سبک وزن، مقاومت در برابر خوردگی و طراحی انعطاف پذیر ترجیح داده می شوند.
برایوسایل نقلیه سنگین-وظیفه، خارج از جاده-یا قدیمیتر, مخازن سوخت فلزیممکن است همچنان برای مقاومت و مقاومت در برابر حرارت استفاده شود.
بنابراین،هیچ کدام کاملا بهتر نیست-به این بستگی داردنوع وسیله نقلیه، محیط استفاده و اولویت های طراحی.





